Socjologiczna koncepcja kultury

Socjologiczna koncepcja kultury

Socjologiczna koncepcja kultury. Czym jest kultura w socjologii? Aby w ogóle stworzyć definicję kultury, można zbadać to pojęcie w sposób abstrakcyjny. To znaczy zbadać pojęcie teoretycznie z różnych punktów widzenia, przy użyciu logicznej dedukcji uzasadnić owo pojęcie kultury. Można też zbadać to pojęcie pod praktycznymi jego aspektami. To znaczy opisać, w jaki sposób socjologowie, zarówno indywidualnie, jak i zbiorowo, definiują kulturę w procesie badawczym i jak ją analizują, oraz stwierdzić, w jaki sposób określają wspólnie jego definicję. W tym eseju pragnę się skupić na praktycznym podejściu socjologów do definicji kultury w socjologii. Aby stworzyć taką definicję kultury, należy zacząć od zbadania korzeni nauk społecznych, które pomogły ustalić obecny status socjologii kultury.

Socjologiczna koncepcja kultury- historia badań

Skupienie się na kulturze w socjologii rozwinęło się od drugiej połowy XX wieku. Tym samym owo zagadnienie stało się jedną z największych i obecnie należy do najszybciej rozwijających gałęzi badań tej nauki. Wzrost zainteresowania kulturą jest również dobrze udokumentowany liczbą artykułów i książek napisanych w tym. Jak wynika z obserwacji, zainteresowanie analizą kulturową znacznie wzrosło. Koncentracja na kulturze we wszystkich obszarach badań ogromnie wzrosła; kultura jest też rozpatrywana jako samodzielny obszar badań, nie tylko na podstawie innych socjologicznych dyscyplin wiedzy. Badania i analizy kulturowe stały się jednym z najbardziej obfitych do rozpatrywania obszarów socjologii.

Termin koncepcja kultury w Socjologii

Szybki wzrost nacisku na kulturę i wyjaśnienia kulturowe spowodował pewne problemy z definicjami. Termin kultura został użyty we współczesnych badaniach socjologicznych, aby opisać wszystko, od wszelakich działań i wytworów artystycznych, po wartości, style i ideologię codziennego postępowania.

Przy tak dużej różnorodności w empirycznym ukierunkowaniu badań w kulturze, dla wielu badaczy tej dziedziny pytanie brzmiało.

Jak przełożyć ten eklektyzm na spójną dziedzinę badawczą?

Cel ten nie został osiągnięty, ale choć spójna koncepcja kultury wciąż ewoluuje. Granice obecnej dziedziny socjologii kultury są wciąż płynne. Poszerzają się, w końcu możliwe jest zbadanie, w jaki sposób różne typy badaczy nauk społecznych, zarówno współcześnie, jak i w aspekcie historycznym, zbliżyli się do pojęcia kultury. W tym procesie pojawiło się lepsze zrozumienie pojęcia kultury. Według różnych badaczy pojęcie kultury obejmuje, co wyklucza pojęcie, oraz w jaki sposób dokonano rozróżnienia między kategoriami. Ten esej pokaże historyczny przegląd dwóch głównych debat. Temat właściwego ukierunkowania definicji kultury, a także pokaże wyjaśnienie kwestii leżących u podstaw obecnej koncepcji kultury.

Koncepcja kultury a struktura społeczna

Do lat 50. XX wieku definicja kultury była uwikłana w dialog mający na celu rozróżnienie pojęć kultury i struktury społecznej. To rozróżnienie było główną kością niezgody wśród naukowców społecznych, głównie wśród antropologów podzielonych między kulturowe i społeczne tradycje antropologiczne. Badacze tradycji kulturowej lub etnologicznej, tacy jak Franz Boas, Bronisław Malinowski i Ruth Benedict wierzyli, że kultura jest centralnym pojęciem w naukach społecznych. Utrzymywali oni, że kultura jest najważniejsza w kierowaniu wszystkimi wzorcami zachowań. Dlatego powinna być traktowana priorytetowo w teoriach dotyczących organizacji społeczeństwa. Stanowi temu przeciwstawili się badacze z tradycji strukturalnej, tacy jak Brytyjczycy A.R. Radcliffe-Brown i E. E. Evans-Pritchard oraz francuski badać Claude Levi-Strauss. Twierdzili, że struktura społeczna była głównym przedmiotem nauk społecznych. W związku z tym powinna być traktowana priorytetowo w teoriach o społeczeństwie. Ponieważ struktura społeczna określa wzorce interakcji społecznych i myśli. Obie szkoły miały wpływową i dużą liczbę zwolenników.

Badacze tacy jak Malinowski, Boas i Benedict przyjęli holistyczne podejście do pojęcia kultury, ponieważ twierdzili, że kultura wywodzi się z klasycznej definicji:

Kultura to złożona całość, która obejmuje wiedzę, wiarę, sztukę, moralność, prawo, obyczaj oraz wszelkie inne zdolności i nawyki nabyte przez człowieka jako członka społeczeństwa.

Edward Tylor

Definicja ta nie pozostawiała wiele do życzenia, ale przeświadczenie z końca XIX wieku zakładało, że ​​pojęcie kultury powinno być jak najbardziej integracyjne. Kultura jest tym, co odróżnia człowieka jako gatunek od innych zwierząt. Kultura składa się zatem ze wszystkiego, co wytwarzają ludzie. Czyli z całego życia społecznego. Wszystko, co odróżnia osiągnięcia człowieka od pochodzenia biologicznego i ewolucyjnego, było istotne dla koncepcji kultury. Dotyczy to zarówno religii, jak i struktur pokrewieństwa, języka oraz państw narodowych.

Socjologiczna koncepcja kultury

Wszystkie społeczeństwa posiadają kulturę

Po Franzu Boasie badanie kultury wykorzystano do zbadania różnych typów społeczeństwa. Wszystkie społeczeństwa mają kultury. Różnorodność wzorców kulturowych pomogła pogłębić tezę, że kultura, a nie natura, odgrywała najważniejszą rolę w zarządzaniu ludzkim zachowaniem. Ponadto różnice kulturowe obserwowane w różnych społeczeństwach pomogły przełamać dziewiętnastowieczne antropologiczne pojęcie Singera. Odnoszące się do psychicznej jedności ludzkości, jedności historii ludzkości i jedności kultury . Pluralistyczne i relatywistyczne podejście do kultury, które nastąpiło później, podkreśliło bardziej ograniczoną, skoncentrowaną koncepcję. Kultura była tym, co wytworzyło odrębną tożsamość społeczeństwa. Kultura jest zatem traktowana jako pojęcie różnicujące, zapewniające czynniki uznania dla wewnętrznej spójności i zewnętrznej dyskryminacji.

Etnograficzne podejście do kultury

Tradycja badań etnograficznych nad kulturą była z reguły wewnętrzna i zcentralizowana to, co w antropologii poznawczej określa się mianem imanentnego. W latach 40. XX wieku pojawiło się silne pragnienie wielu antropologów, aby opracować podejście etyczne do kultury, czyli uogólnioną teorię wzorców kulturowych. Porównując setki etnografii napisanych w tym okresie, A.L. Kroeber i Clyde Kluckhohn starali się zbudować tak ogólną definicję kultury.

Kultura składa się ze wzorów, wyraźnych i dorozumianych oraz zachowań nabytych i przekazywanych za pomocą symboli, stanowiących szczególne osiągnięcie grup ludzkich, w tym ich ucieleśnienie w artefaktach; istotny rdzeń kultury składa się z tradycyjnych (tj. historycznie wyprowadzonych i wybranych) pomysłów, a zwłaszcza z ich przywiązanych wartości;

DEFINICJA kultury według A.L. Kroeber i Clyde Kluckhohn

Milton Singer scharakteryzował tę definicję teorii wzorców jako kondensację tego, co większość antropologów w latach 40. i 50. XX wieku nazywała kulturą. Obejmuje zachowanie, obiekty kulturowe i predyspozycje poznawcze jako część koncepcji; podkreślając w ten sposób, że kultura jest zarówno produktem działania społecznego, jak i procesem, który kieruje przyszłym działaniem. Teoria wzorców stwierdza po prostu, że zachowanie przebiega według względnie stabilnej rutyny. Od najprostszych poziomów obyczajowych w ubiorze i diecie do bardziej złożonych poziomów organizacji w życiu politycznym, gospodarczym i religijnym. Trwałość określonych wzorów jest zmienna na różnych arenach i w różnych społeczeństwach; a im większe konfiguracje, to wydają się być bardziej stabilne, zmieniając się stopniowo, chyba że zostaną przekierowane przez siły zewnętrzne. Dodatkowo, teoria podkreślała, że ​​kulturę z dowolnego społeczeństwa można formalnie opisać. To znaczy, że można ją umieścić w kategoriach reprezentujących różne sfery życia społecznego, aby ułatwić porównanie, między społeczeństwami. Jako takie można budować uniwersalne wzorce kultury.

Socjologiczna koncepcja kultury – Antropologia

Dla porównania, antropologiczni strukturaliści w tym okresie postrzegają kulturę mniej kompleksowo. Pojęcie kultury strukturalistów jest wyraziste poprzez podkreślenie nowej koncepcji struktury społecznej. W dużej mierze dzięki staraniom Radcliffe-Browna wyłoniła się teoria; która dowodzi, że struktura społeczna jest lepiej reprezentowana przez sieć lub system relacji społecznych, niż zbiór norm. Normy interakcji są również wytwarzane przez interakcyjnych uczestników, ale kwestię związku przyczynowego między kulturą a strukturą społeczną należy rozpatrywać osobno. 

Pod koniec lat 50. pojęcie kultury stawało się coraz ważniejsze dla socjologów. Należało zakończyć toczącą się debatę na temat kultury i struktury oraz ich ważności i prymu pierwszeństwa. AL Kroeber i Talcott Parsons opublikowali raport zatytułowany The Concepts of Culture and Social System; miał za zadanie ustanowienie pewnych podstawowych zasad różniących oba pojęcia. O ile dla socjologów, którzy jednoznacznie identyfikują się ze strukturalno-funkcjonalnymi teoriami antropologicznych strukturalistów; uznanie systemu społecznego, który ogranicza zakres kultury, nie jest trudne. Trudniejsze jest natomiast ustalenie, gdzie w tej dziedzinie leżą odpowiednie granice pojęcia kultury. Definicja ta podkreślała predyspozycje aspektu kulturowego, ograniczając zakres kultury do perspektywy poznawczej. Koncentruje się na starannie sformułowanym opisie „systemów symbolicznych” jako właściwego odniesienia dla kultury. Ten typ analizy kulturowej, choć nie jest już koncepcją tradycyjnego podejścia wywodzącego się od Tylora; nadal potencjalnie może być stosowany w każdej dziedzinie działalności społecznej.

Koncepcja kultury masowej – debata

W latach pięćdziesiątych i wczesnych sześćdziesiątych pojęcie kultury zostało uwikłane w nową dyskusję. Socjologowie byli jednak bardziej jednogłośni w dyskusji; wypierając tych, którzy popierają szeroko rozumianą, antropologiczną interpretację kultury, a nie humanistyczną koncepcję kultury, która utożsamia identyfikację działalności kulturalnej. Ta debata miała zrobić dwie rzeczy. Sklasyfikować różne rodzaje działalności kulturalnej. Odróżnić czysto opisowe podejście do koncepcji kultury od aksjologicznego podejścia.

Głównym problemem dla wielu socjologów w tym okresie było to, jak i czy podejść do kwestii wartości moralnych. Na przykład teoretyk Leo Lowenthal scharakteryzował ten okres nauk społecznych jako stosowaną ascezę i stwierdził, że moralna lub estetyczna ocena działań kulturalnych jest nie tylko socjologicznie możliwa, ale także powinna być użytecznym narzędziem w analizie socjologicznej zróżnicowania kulturowego.

Wzrost produkcji kultury masowej

Wielu komentatorów, w tym zarówno socjologów, jak i humanistów, obserwuje wzrost produkcji kultury masowej po II wojnie światowej. W ich ocenie jest mieszaniną niesmaku i niepokoju. Jeden z nich badacz McDonald i jemu podobni, zauważyli spadek jakości; wynikający lub przynajmniej przypisuje się kombinacji czynników ekonomicznych i społecznych związanych ze rozwojem kapitalizmu. Krytycy kultury masowej twierdzą, że niekontrolowany wzrost kapitalizmu w fazach produkcji i dystrybucji produktów kultury prowadzi do masowej konsumpcji. Wcześniejsze, wysoce zróżnicowane i konkurencyjne rynki zostały zdominowane przez korporacje; one łączą różne sektory krajobrazu konsumenckiego i monopolizuje zasoby produkcyjne i punkty dystrybucji. W ramach tego gigantycznego przemysłu kulturowego wymaga się większej wydajności, co doprowadza do biurokratycznie ukierunkowanej standaryzacji produkcji. Oba procesy, służą do niwelowania różnic kulturowych i tworzenia większej jednorodności wartości moralnych i estetycznych. W dodatku, sprowadzając wszystko do niewyobrażalnie niskiego poziomu

Kultura masowa jest dynamiczną, rewolucyjną siłą, przełamującą stare bariery klasowe i znoszącą wszelkie różnice kulturowe. Wszystko miesza razem, tworząc kulturę zhomogenizowaną . . . W ten sposób niszczy wszystkie wartości, ponieważ oceny wartości oznaczają dyskryminację

McDonald

Rozpoczynając ten atak, przeciwnicy kultury masowej postrzegają siebie jako wybawców „prawdziwej” lub „wysokiej” kultury. Twierdzą oni, że koncepcja kultury masowej podważa samo istnienie legalnej kultury wysokiej, tj. Elitarnej sztuki i kultur ludowych. Bez możliwości rozróżniania, ponieważ przeciętny odbiorca zwraca się w stronę kultury masowej ze względu na jej natychmiastową dostępność. Ponadto, po prostu poprzez tworzenie; kultura masowa dewaluuje elitarną sztukę i kultury ludowe, zapożyczając motywy z różnych tradycji kulturowych i przekształcając je w mechaniczne formy.

Obrona kultury masowej.

Obrońcy kultury masowej, a przynajmniej ci, którzy uważają, że atak na kulturę masową jest zbyt ekstremalny, odpowiadają, że krytycy kultury masowej starają się ograniczyć jej powstawanie. Po II wojnie światowej wzrost uczestnictwa w kulturze charakteryzował się czymś co niektórzy krytycy nazwali „wulgarnymi” działaniami, ale przede wszystkim obejmował także ogromny wzrost liczby odbiorców sztuki na całym świecie. Zasadniczo obrońcy kultury masowej twierdzą, że spór o zasadność kultury masowej sprowadza się do kwestii ideologii, która stawia elitarną mniejszość przeciwko rosnącej demokratyzacji kultury.

Wielu socjologów kultury wycofało się z oceny moralnej do normatywnej. Jak przedstawiają Gertrude Jaeger i Philip Selznick, normatywne socjologiczne podejście do kultury, choć wciąż ewoluuję, stara się łączyć antropologiczne i humanistyczne koncepcje kultury poprzez analizę doświadczeń kulturowych. Aby to zrobić, Jager i Selznick przyjmują pragmatystyczną perspektyw, która nadaje symboliczny status obiektom lub wydarzeniom kulturalnym poprzez proces społecznego znaczenia. Współdziałające jednostki tworzą symbole poprzez komunikację znaczącego doświadczenia, wykorzystując zarówno procesy denotacyjne, jak i konotacyjne. Jednostki tworzą kulturę. W ten sposób, tworząc definicję kultury, która brzmi:

Kultura składa się ze wszystkiego, co jest wytwarzane i pozwala utrzymać wspólne doświadczenie symboliczne

Ustanawiając tę ​​socjologiczną definicję kultury, podkreślając wspólne doświadczenie symboliczne, Jaeger i Selznick starają się również zdolność do rozróżniania: koncepcja kultury wysokiej i masowej bez nacisku na kulturę wysoką. Idąc za Deweyem, twierdzą, że doświadczenie sztuki odbywa się na kontinuum doświadczeń kulturowych; które różnią się intensywnością od zwykłych działań symbolicznych, ale mają zasadniczo tę samą podstawę do oceny znaczenia. Sztuka lub kultura wysoka to po prostu bardziej „efektywny” symbol.

Podsumowując, debata o wysokiej kulturze i kulturze masowej kładzie nacisk na to, w jaki sposób kultura pełni funkcję moralną i integracyjną. 

Współczesne podejście do kultury

Współczesne podejście do kultury jest dość eklektyczne. Pomimo skomplikowanego historycznego rodowodu tego pojęcia, nie ma obecnie powszechnie akceptowanej, definicji kultury.

Za Richardem Petersonem wprowadzającym nowe badania w analizie kulturowej na początku lat 90. XX wieku, kultura jest zwykle wykorzystywana na dwa sposoby w badaniach socjologicznych; jako „kodeks postępowania osadzony lub konstytuujący życie społeczne” oraz jako symboliczny produkty działalności grupy”. Pierwsza perspektywa wyraźnie zawdzięcza swój kształt tradycyjnemu podejściu do antropologii kulturowej. Jest rzeczywiście używana do analizy i charakteryzowania jednostek społecznych do całych społeczeństw lub do konkretnych subkultur.  Druga perspektywa przyjmuje bardziej konkretny kurs traktowania kultury; jako określonych społecznie skonstruowanych symboli i kładzie nacisk na wytwarzanie i znaczenie tych konkretnych form ekspresji kulturowej. Większość przykładów tej ostatniej formy badań kulturowych prowadzona jest na arenach merytorycznych zwanych wspólnie „produkcją kultury”. Jednak zakres empirycznego ukierunkowania tej perspektywy jest znaczny i obejmuje badania w takich obszarach; dyskurs moralny na temat aborcji, polityka i estetyka oceny i odbioru artystycznego, a także motywacyjny i ideologiczny kontekst organizacyjny, zawodowy.

Z szeregu działań wymienionych powyżej wyraźnie widać, że współczesna koncepcja kultury w socjologii nie wyklucza żadnych konkretnych empirycznych form działalności; chyba że poprzez nacisk na wspólne lub kolektywne praktyki, pomijając w ten sposób czysto indywidualne stanowiska. Ponieważ wszystkie kolektywne praktyki społeczne są potencjalnie symboliczne i dlatego wyrażają kulturowo; każdą kolektywną działalność można rozsądnie zbadać pod rubryką socjologii kultury. Ta filozofia „otwartych granic” czasami utrudniała uczestnikom socjologii kultury ustalenie jakiejkolwiek nomotetycznej perspektywy dla teorii kultury. Ogromne zróżnicowanie i złożoność ekspresji kultury w różnych formach życia społecznego opiera się łatwej kategoryzacji. Zamiast tego badacze socjologii kultury zwykle wybierali wstępny etap badania; mapowania terenu badań w socjologii kultury w celu pomocy w określeniu pojawiających się perspektyw teoretycznych w tej dziedzinie. 

5 ram analitycznych

Hall i Neitz zapewniają doskonały przegląd merytorycznych i teoretycznych kierunków, w których rozpowszechniły się badania socjologii kultury. Identyfikują pięć „ram analitycznych”, dzięki którym badacze mogą skupić się na określonych aspektach kultury i podkreślają związane z nimi procesy dochodzenia. Pierwsza skupia się na „strukturach instytucjonalnych”: to znaczy badaniach nad kulturą szczególnie powiązanych z instytucjami społecznymi i takich zagadnieniach, jak budowa tożsamości społecznej i osobistej oraz postępowanie konwencjonalne lub moralne.

W drugiej: analitycznej Hall i Neitz opisują „historię kultury” i wpływ przeszłych praktyk kulturowych na teraźniejszość. Badania w tym obszarze koncentrują się na znaczeniu rytuałów, wpływie racjonalizacji na procesy społeczne i konsumpcję kultury, oraz tworzenie kultury.

W trzecim ujęciu analitycznym Hall i Neitz koncentrują się na „produkcji i dystrybucji kultury”, ze szczególnym naciskiem na rozwarstwienie i kwestie władzy. Badania w tym obszarze obejmują prace nad różnicowaniem społeczno-ekonomicznym warstw kulturowych.

Czwarta: analityczna, „efekty publiczności”, pokazuje, w jaki sposób obiekty kulturowe wpływają na ludzi, którzy je konsumują, oraz dokładne wzorce wspólnego znaczenia i interpretacyjnej ideologii, które zapewniają kompatybilne środowisko dla popularnego i krytycznego sukcesu poszczególnych form kulturowych.

Wreszcie piąte: analityczne, „znaczenie i działanie społeczne”, odnoszą się do tego, w jaki sposób ludzie z różnych środowisk głównego nurtu i subkultury wykorzystują kulturę do kierowania zachowaniem i ustalania tożsamości społecznej. W różnych kontekstach etnicznych, politycznych i ideologicznych

Ramy te służą różnym celom. Dla nie-socjologa lub dla socjologów spoza dziedziny kultury stanowią one przewodnik po bieżących badaniach kulturowych i dość dokładny opisowy obraz segmentacji badań w tej dziedzinie. Jednak dla socjologa kultury ramy te reprezentują nie tylko „podział pracy w badaniu społeczno-historycznym, w tym sensie, że jakakolwiek konkretna rama wydaje się tworzyć granice” Jak twierdzą Hall i Neitz strategia wprowadzenia analitycznej spójności do dziedziny, która doświadczyła niezwykłego wzrostu i dyfuzji empirycznej w stosunkowo krótkim czasie. 

Normalizacja badań w dziedzinie kultury

Nieco odmienne odwzorowanie, głównie pod względem teoretycznym, oferuje Diana Crane. Podobnie jak Hall i Neitz, Crane stara się pomóc w unormowaniu badań w dziedzinie kultury. Pokazuje czytelnikowi przewodnik po zagadnieniach teoretycznych w socjologii kultury, w szczególności pojęcia kultury w dyscyplinie socjologii jako całości, oraz w jaki sposób centralność kultury jako zmiennej w głównych modelach socjologicznych będzie określić znaczenie przyszłych badań w tej dziedzinie.

Na początek Crane argumentuje, że koncepcja kultury była tradycyjnie uważana za „peryferyjną” wobec głównego nurtu obaw amerykańskiej socjologii ze względu na jej związek z klasyczną teorią. W porównaniu do nacisku tych teoretyków na strukturę społeczną, organizację i siły rynkowe, elementy kulturowe są konsekwentnie traktowane jako drugorzędne w ich wpływie na zachowanie i postawy ludzi, szczególnie w odniesieniu do istotnych problemów życiowych (np. Względy ekonomiczne). Jednym z powodów tego wtórnego statusu może być trudność klasycznych i głównych teoretyków w dokumentowaniu codziennych praktyk kulturowych. Crane stwierdza: „Dla strukturalistów kultura jako koncepcja nie ma odpowiednio ścisłej definicji”.

Ale Crane twierdzi, że kultura we współczesnym społeczeństwie jest czymś więcej niż ukrytymi cechami. Stwierdza: „Dzisiejsza koncepcja kultury jest wyrażana prawie w całości jako wyraźne konstrukcje społeczne lub produkty, innymi słowy poprzez zarejestrowaną kulturę, kulturę zapisaną w druku, filmie, artefaktach lub ostatnio w mediach elektronicznych”. Co więcej, współcześni socjologowie kultury koncentrują się na tej „kulturze rejestrowanej”, która jest głównym odniesieniem empirycznym, poprzez które wyrażane są różne typy współczesnej kultury, a zatem można je łatwo badać. Nic więc dziwnego, że głównym kierunkiem rozprzestrzeniania się nowej socjologii kultury są takie dziedziny, jak sztuka, nauka, kultura popularna, religia, media, technologia, oraz inne poglądy społeczne, w których zapisane formy kultury są łatwo dostępne. Te pola kulturowe stały się centralnymi ogniskami merytorycznymi, poprzez które podjęło się budowania teoretycznej spójności.

Nowe perspektywy

Jednocześnie poza granicami kultury jako takiej, z najnowszych badań przeprowadzonych w latach 90. jasno wynika, że ​​pojęcie kultury zyskało istotne znaczenie w wielu głównych obszarach dyscypliny, które tradycyjnie były zdominowane przez podejścia makrostrukturalistyczne. Na przykład, koncepcja kultury zarówno w pracach Ewy Morawskiej, jak i Willfrieda Spohna oraz Mabel Berezin w Socjologii kultury: nowe perspektywy teoretyczne Crane, wpływ sił kulturowych jest omawiany w różnych kontekstach makroinstytucjonalnych. Morawska i Spohn koncentrują się na przykładach z perspektywy historycznej, obejmując badania nad wpływem ideologii w makrostrukturalnej analizie rewolucji i zmiany społecznej kwestie świadomości klasy robotniczej i rozwoju kapitalistycznego oraz artykułowanie nowych form doktryn religijnych i ideologicznych w kontekście społeczno-instytucjonalnym. 

Dodatkowe przykłady w kontekście organizacyjnym lub ekonomicznym tylko dodatkowo podkreślają fakt, że rozszerzenie zastosowania analizy kulturowej na modele głównego nurtu oznacza, że ​​dla wielu socjologów kultura jest bardziej perspektywą wyjaśniającą niż merytorycznym obszarem badań. Jako takie przyszłe ograniczenia wyjaśniającego potencjału analizy kulturowej w socjologii będą prawdopodobnie koncepcyjne, a nie empiryczne, a powyższe badania sugerują szerokie spektrum możliwości empirycznych. że coraz szersze zastosowanie analizy kulturowej Dla wielu socjologów kultura jest bardziej perspektywą wyjaśniającą niż merytorycznym obszarem badań

Kulturoznawstwo

Wreszcie dokonano znacznego opracowania wyjaśniającego potencjał analizy kulturowej w dziedzinie zorganizowanej w dużej mierze poza dyscypliną socjologii. „Kulturoznawstwo” identyfikujące luźno powiązaną, grupę naukowców z szerokiego spektrum perspektyw, w tym nauk humanistycznych, nauk społecznych, sztuki i różnych programów związanych ze statusem, opracowano ogromną liczbę nowych rodzajów analiz kulturowych, które mają wpływ na socjologię kultury.

Podejście do analizy koncepcji kultury jest jednak często radykalnie różne, zarówno empirycznie, jak i teoretycznie, niż konwencjonalnie stosowane przez socjologów. Podejścia do badań kulturowych obejmują analizę opartą na tekście kulturowym, która interpretuje znaczenie i źródła wpływów społecznych bezpośrednio z obiektów kulturowych, wokół zagadnień takich jak polityka. W konsekwencji historia i wyłaniający się związek kulturoznawstwa z socjologią jest raczej fragmentaryczny. Rzeczywiście, Norman Denzin charakteryzuje potencjalne powiązanie jako „kolonizacje”; to znaczy „próba umiejscowienia i umieszczenia badań kulturowych na granicach i marginesach akademickiej socjologii kultury”.

 Inni widzą możliwość wzajemnej wymiany z możliwością „rewitalizacji” socjologicznych perspektyw kulturowych Niezależnie od tego, w jaki sposób rozwija się ta relacja, jasne jest, że wysiłki w celu ponownego przemyślenia koncepcji kultury, wpływu wartości kulturowych i podejść do analiz kulturowych, które odbywają się poza socjologią, a nawet poza środowiskiem akademickim, będą miały pobudzający wpływ na socjologiczną konceptualizację kultura. Te potyczki już miały istotne konsekwencje dla polityki i alokacji zasobów w edukacji. Nie ma powodu sądzić, że socjologia będzie lub powinna być odporna na te wpływy zewnętrzne. 

Podsumowanie

Podsumowując, nowe docenienie znaczenia koncepcja kultury jako perspektywy wyjaśniającej we współczesnych badaniach socjologicznych. Niezależnie od tego, czy dotyczy to ustalania konwencji przez wpływy światu sztuki, autorytetów moralnych kultur organizacyjnych, czy też ułatwianie przywilejów klasowych, pojęcie kultury służy wyjaśnieniu zachowania i struktury społecznej z odrębnej i silnej perspektywy. Przyszłe opracowanie tej perspektywy w socjologii wygląda bardzo obiecująco.

Comments (1):

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *